Wspomnienia przeplatane radością i zadumą

Lecą liście z drzewa, co wyrosły wolne,
Nad mogiłą śpiewa jakieś ptasie polne.
Nie było, nie było, Polsko, szczęścia tobie,
Wszystko poginęło i twa dziatwa w grobie.
Przyszły wichry, burze Polskę rozszarpały,
I po całym świecie dziatwę rożegnały,
O! Ziemia Lechicka, ziemio ukochana,
Pracą i miłością, leczymy twe rany.

Drodzy redaktorzy „Głosu znad Niemna”, nie znam Państwa osobiście, ale bardzo szanuję za ten głos kultury. Jakby antena, z której rozlega się głos po wszystkich polskich domach i naszym kraju. Chciałam Wam złożyć życzenia w dniu Święta Niepodległości, ale brak zdrowia mi przeszkodził.

Rozmowa z redaktorem naczelnym „Magazynu Polskiego” Eugeniuszem Skrobockim

„Magazyn Polski” to pierwsze powojenne czasopismo w języku polskim na Białorusi. Jak się zrodziła idea założenia tego wydania i kto stał u progów jego powstania?
- Pierwszym wydawanym periodykiem w języku polskim przez Związek Polaków był „Głos znad Niemna”, który założyliśmy w 1989 roku. W 1991 roku odwiedziłem Zamość i trafiła mi się „Zamojska Kronika Kulturalna”. Zapoznałem się z tym pismem i pomyślałem: Dlaczego nie możemy wydawać takiego pisma dla swoich rodaków? W gazecie nie mogliśmy poruszać wszystkich zagadnień z historii, kultury, szkolnictwa. Wtedy zrodziła się u mnie idea założenia pisma naukowo-kulturalno-oświatowego. Zacząłem nad tym pracować i, ponieważ w Grodnie materiałów źródłowych było mało, pojechałem do archiwum i biblioteki Akademii Nauk i Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie znalazłem dużo ciekawych materiałów.

Szanowna redakcjo! Uważnie przeczytałem artykuł “Tak bliska i tak daleka”, który się ukazał w Głosie 2 czerwca br. i chcę powiedzieć, że czułem się tak, jakbym uczestniczył w lekcji historii Polski w szkole radzieckiej. Wszystko pięknie, nie ma ani problemów, ani prób ich rozwiązania. Temat podjęto bardzo interesujący, lecz budzący wiele kontrowersji.