- Nie obchodzą mnie wcześniejsze układy w Związku. Dla mnie liczą się efekty – powiedziała Anżelika Borys dla dziennika „Kurier Wileński”. Rzeczywiście, efekty są widoczne. Z zapałem prezes wzięła się do pełnienia swoich obowiązków, oby była rozsądnie „twarda”, jak tego mi życzyła.

Mnie obchodzą
11 kwietnia 2005r. w ciągu pięciu minut zostałem zwolniony z pracy. Swoją decyzję Anżelika Borys uzasadniła tym, iż stale nie wykonywałem jej rozporządzeń.

W poniedziałek pracownicy redakcji stawili się do pracy, lecz nie mogli przystąpić do wykonania swoich obowiązków, bowiem drzwi do gabinetów zostały opieczętowane. Porzecki i Borys zażądali ode mnie, abym przekazał im klucze od gabinetów do przejęcia sprzętu redakcji przez wyznaczoną przez nich komisję. W skład komisji m. in. zostali włączeni Andrzej Pisalnik (obecnie jest korespondentem „Rzeczypospolitej” w Moskwie, wcześniej podawał się za redaktora naczelnego Głosu, potem miał być rzecznikiem prasowym ZPB) i Andriej Poczobut (obecnie jest korespondentem „Gazety Wyborczej” na Białorusi, wcześniej podawał się za redaktora naczelnego „Magazynu Polskiego”), którzy wówczas nie byli etatowymi pracownikami w Siedzibie Głównej ZPB w Grodnie, a Pisalnik nawet członkiem organizacji. Pisalnik pracownikom redakcji spod poły kamizelki pokazał członkowską legitymację ZPB. Jak sam powiedział „Kurierowi Wileńskiemu”, członkostwo w ZPB zawiesił na znak protestu przeciwko Kruczkowskiemu (notabene popierał Kruczkowskiego podczas V Zjazdu ZPB i był wyraźnie nieprzychylny Gawinowi i Malewiczowi. „Słowo Ojczyste” – 1997r.). Swoje członkostwo wznowił po ostatnim Zjeździe, przed posiedzeniem Rady Naczelnej.

Pod znakiem zapytania
Rozumiem teraz, dlaczego nie przestrzegano porządku dziennego VI Zjazdu ZPB - punktu 41 - wyznaczenie redaktorów naczelnych organów druku ZPB. Warto przypomnieć, że porządek dzienny VI Zjazdu został ułożony osobiście przez Anżelikę Borys i Tadeusza Malewicza. Statut ZPB art. 4 Członkowie, ich prawa i obowiązki, punkt 3 mówi, że przyjęcie do ZPB dokonują podstawowe oddziały ZPB na podstawie podania pisemnego osoby zainteresowanej. A więc w przypadku Pisalnika, tylko Zarząd Grodzieńskiego Miejskiego Oddziału ZPB mógł podjąć decyzję o przywróceniu mu członkostwa. Możemy tylko się domyślać, w jaki sposób tego dokonano, ponieważ sytuacja w Grodzieńskim Miejskim Oddziale ZPB stoi pod znakiem zapytania. Dotychczas niewiadomo, który z prezesów – Mieczysław Jaśkiewicz czy Kazimierz Znajdziński – mają pełnić swoje obowiązki. Niemniej jednak delegatów na VI Zjazd ZPB wyłoniono przez Zarząd MO pod kierownictwem Znajdzińskiego. Jaśkiewicz nawet nie był delegatem na Zjazd, lecz został członkiem nowo wybranej Rady Naczelnej ZPB i przywrócony decyzją Borys na stanowisko prezesa MO w Grodnie.

Przywołać do porządku
Pieczątka oddziału miejskiego, którą opieczętowano gabinety redakcji, nie ma mocy prawnej, bo nie została zarejestrowana w odpowiednich organach zgodnie z ustawodawstwem Republiki Białoruś. Stróż, który podczas weekendu dyżurował, otrzymał od Borys rozporządzenie o wyżej wspomnianej decyzji, lecz mi tego dokumentu nie udostępniono, tłumacząc to tym, że muszę się po prostu „w ciemno” podporządkować i oddać klucze. Ponieważ ponoszę odpowiedzialność materialną za sprzęt w redakcji, o czym prezesi dobrze wiedzieli, nalegałem na ujawnienie danego dokumentu i nie przekazywałem kluczy.
Borys oraz Porzecki na różne sposoby próbowali mnie „przywołać do porządku”, w wyniku czego zostałem zwolniony w trybie ekspresowym. Borys osobiście odkserowała sporządzone przez nieznanego mi prawnika rozporządzenia dotyczące mojej osoby. O poziomie i prawomocności tych dokumentów może świadczyć fakt, iż nie został wpisany do rozporządzenia nr 13 artykuł Kodeksu Pracy RB, na podstawie którego zostałem zwolniony. Dowiedziałem się o tym po wpisie do mojej Książeczki Pracy, którą otrzymałem później.
Tatiana Zaleska, zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Głos znad Niemna” tegoż dnia pod presją Pisalnika i groźbami ze strony kierownictwa, że czeka ją to samo co i mnie, musiała za pokwitowaniem przekazać Borys klucz od gabinetu.

Powiew autorytaryzmu
- To ma być gazeta dla ludzi, nie może być zarządzana w sposób autorytarny – oświadczyła Borys „Kurierowi Wileńskiemu”. Widocznie zapomniała, że po VI Zjeździe Porzecki non-stop odwiedzał redakcję i prosił o zapoznanie się z makietą, konieczne zamieszczenie gratulacji pod adresem pani prezes.

Podczas wydania specjalnego Głosu o śmierci Ojca Świętego Jan Pawła II za parę godzin przed oddaniem pisma do druku wiceprezes Porzecki zażądał ode mnie kilkakrotnego zwiększenia nakładu, wiedząc o długach redakcji oraz o braku pieniędzy na papier i druk. Sam osobiście uiścił opłatę za 17 tysięcy dodatkowych egzemplarzy (jak sam powiedział, była to pomoc „sponsora”), wtenczas, gdy pracownicy redakcji od dwóch miesięcy nie mieli wypłaty.

Podczas ostatniej Rady Naczelnej Borys powołała kolegium redakcyjne, które składa się z czterech osób. Ma się zbierać ono co najmniej raz na miesiąc, kontrolować i ustalać kierunki dla „Głosu znad Niemna” – podaje „Kurier Wileński”. Czyżby to miała być kontrola czterech etatowych redaktorów pisma?

Co się tyczy sprzętu i jego przywłaszczania, oskarżenia Borys pod moim adresem są bezpodstawne, bowiem cały sprzęt, który jest na ewidencji i nie tylko, znajduje się w gabinetach redakcji.

Więc z czyjej strony jest to przejaw autorytaryzmu?
Kto skorzysta?
Mimo upływu miesiąca po VI Zjeździe ZPB, gorączka nadal nie opada. Dotychczas do Ministerstwa Sprawiedliwości RB nie dostarczono niezbędnych dokumentów, a ministerstwo ciągle musi zapoznawać się z napływającymi skargami. Szeregowi członkowie Związku nie są informowani o tak poważnej i skomplikowanej sytuacji, która może doprowadzić do rozwiązania organizacji.

Zadziwia mnie reakcja mass-mediów w Polsce. Niektórzy tamtejsi dziennikarze tendencyjnie przedstawiają dane wydarzenia, biorąc pod uwagę prawie wyłącznie informacje PAP. Przecież nie jest to tania sensacja, ważą się tu losy pisma oraz ludzi. Nie trzeba sztucznie robić podziału na tzw. zwolenników Kruczkowskiego, czy Borys, a może Gawina. Chociaż co niektórzy twierdzą, że trzeba się określać. Nikt nie broni.

Najważniejsze ma być dobro każdej poszczególnej jednostki, a nie knowanie na korzyść komuś. Tam, gdzie dwóch się kłóci, trzeci zawsze korzysta. A kto jest tym trzecim, można tylko się domyślać.

Szczerze i niezmiernie martwię się o pracowników redakcji, moich zawsze wiernych i pracowitych kolegów. Wierzę jednak, iż oprą się wszelkim przeciwnościom losu i nie spadnie na nich młot niesprawiedliwości.

Składam serdeczne podziękowania czytelnikom „Głosu znad Niemna” za wsparcie moralne, koleżankom i kolegom z Klubu Sportowego „Batory”, którzy po napisaniu listu otwartego w naszej obronie znaleźli się w opresji.
Wierzę, iż sprawiedliwym tego świata nie będzie obojętna przyszłość jedynego na Białorusi polskojęzycznego tygodnika, jakim jest „Głos znad Niemna”.
Andrzej Dubikowski