Kto utrudnia życie kombatantom i Sybirakom?

Jestem pewna, że w każdym Domu Polskim na Białorusi jest miejsce dla tych zasłużonych i szanowanych ludzi. Jak wiadomo, największe organizacje kombatanckie i sybirackie są w Lidzie. Więc chciałabym podzielić się z Państwem opinią na ten temat.

Od 1993r. jestem prezesem Lidzkiego Oddziału ZPB, od 1997r. również dyrektorem Domu Polskiego. Stowarzyszenie Kombatantów i Sybiraków zawsze brały aktywny udział w życiu naszego oddziału. Pomagaliśmy sobie nawzajem we wszystkich sprawach. W zimnej bibliotece przy ul. Tawłaja wypełniałam formularze dla akowców, ponieważ pilnie potrzebowali. Dokładnie pod biurkiem był lód i przeżyliśmy dużo nieprzyjemnych chwil, ale zrobiliśmy nagrobki na kwaterze lotników. Razem przyjmowaliśmy delegacje kombatanckie i sybirackie z Polski, razem troszczyliśmy się o ich pobyt itd. Założyliśmy dwa zespoły seniorów, w skład których weszli Sybiracy i akowcy. Wracając 10 lat wstecz, otrzymaliśmy dar od Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” Dom Polski. Nie dostaliśmy pieniędzy na umeblowanie, na otwarcie Domu. Pusty Dom, pieniędzy na koncie „zero”. Poradziliśmy sobie. Składki członkowskie i inne składki zebraliśmy, ale przyjęcie zrobiliśmy. Stopniowo wyposażyliśmy nasz Dom w meble, przerabialiśmy je ze starych „spisanych”. I te przeróbki robili właśnie nasi kombatanci. I tak zgodnie, jak jedna duża rodzina, żyliśmy do pierwszego kwartału 2007 roku! Wspólne spotkania opłatkowe, świętowanie Dni Konstytucji 3 Maja, Wojska Polskiego, Edukacji i Niepodległości i in. Już po 2005r. po wołkowyskim Zjeździe zaczęły się namawiania kombatantów i Sybiraków przez kierownictwo tych organizacji nie przychodzić do Domu Polskiego, nie korzystać z usług, pomocy itd. Ale kombatanci i Sybiracy (do grudnia 2006r.) byli razem z nami, nawet płacili składki członkowskie. Taka sytuacja zgody i pokoju nie odpowiadała pewnym działaczom, którzy oprócz kłótni, kłamstwa i rozgrywek, porządnie nie potrafią nic zrobić, to zaczęli zastraszanie tych starszych, schorowanych ludzi poprzez nie wydawanie pomocy materialnej i nie wydawanie wiz. I ludzie poddali się. Jeden kombatant nawet uwierzył (o rety!), że na drzewie naprzeciwko Domu Polskiego jest umieszczona kamera obserwacyjna i bał się nawet wejść w pewnej sprawie do Domu Polskiego. Wiem, że większość kombatantów i Sybiraków tęskni, chcieliby uczestniczyć w naszych licznych imprezach, ale boją się swoich zwierzchników. Szanowni Państwo! Miejcie choć trochę szacunku i litości do tych starszych chorych ludzi! Oni nie mogą zrozumieć, o co tu chodzi, nie mogą zrozumieć, czego od nich chcecie? Im kazano przyjechać na dworzec, czy czyjegoś domu, a oni przyjeżdżają z dalekich wiosek do Domu Polskiego i narzekają na znęcanie się nad nimi. Drodzy Rodacy! Do napisania tego listu skłoniło mnie przeczytanie artykułu „Spotkanie z polskimi kombatantami w Białorusi” Kazimierza Krajewskiego (czasopismo „Kombatant” nr 12 grudzień 2007r.).

“Nasi weterani są zrzeszeni w Stowarzyszeniu Kombatantów, Stowarzyszeniu Żołnierzy Armii Krajowej, Stowarzyszeniu Sybiraków - organizacje te powołano przy Związku Polaków na Białorusi, który udzielał im opieki i użyczał siedzib. Obecnie w związku z ingerencją władz białoruskich w zorganizowane życie społeczności polskiej sytuacja kombatantów uległa utrudnieniom, gdyż cały majątek ZPB w tym i Domy Polskie zagarnęła grupa rozłamowa, animowana przez „administrację prezydencką”. Szanowny Pan Prezydent Janusz Krupski i szanowny Pan Kazimierz Krajewski, Konsul Generalny Adam Bernatowicz dostają taką nieprawdziwą informację od „działaczy”, którzy bez kłamstwa, ciągłego narzekania na ciężką dolę - żyć nie mogą! Wzięliby się do rzetelnej pracy, do naprawy rozłamu, do uratowania tego, co jeszcze można uratować, a nie tylko jęków, płaczu, oczerniania i zastraszania! Ależ „wielka” działalność! I jedna i druga strony są winne w rozłamie. Kto więcej zawinił, kto mniej - historia rozsądzi.

Jedni zrobili ten rozłam celowo, fachowo w tym celu wyszkoleni, dążąc do załatwienia swoich spraw osobistych. Zaś inni - słabo zorientowani, nie bardzo wiedząc o co chodzi, nieświadomie spontanicznie przyczynili się do skandalu. Dużą rolę w rozłamie, moim zdaniem, miały ciągłe kłótnie, rozgrywki i skandale w Siedzibie Głównej ZPB. Ludziom to wszystko nadokuczało! I stało się to, co się stało. Po marcowym Zjeździe jeszcze można było rozmawiać z władzą. Kierownictwo tego jednak nie chciało. W rezultacie wynikł międzynarodowy skandal, od którego nikomu oprócz „pseudopatriotów” nie stało się lepiej!

PS. Szanowni Kombatanci! Przychodźcie jak dawniej do Domu Polskiego. Jesteście mile widziani. Majątku i Domu Polskiego nikt nie zagarnął, a swoją rzetelną pracą stworzyliśmy i utrzymujemy ten Dom.

Izabela Tyrkin, Lida