Była to piękna prezentacja talentu twórczego wszystkich obecnych poetów. Każdy kolejno prezentowany wiersz wzbudzał wśród publiczności zadumę i skłaniał do przemyśleń. Na zakończenie każdego wystąpienia były gorące oklaski i podziękowania, a grudniowy wieczór rozjaśniały świece, nadające mu wyjątkowego nastroju. Prawdziwie uroczystej oprawy dodał wieczorowi również występ duetu bajanistek ze Szkoły Muzycznej nr 1 w Grodnie: Olgi Kuprejczuk oraz Diany Niedbajłowej. Na wieczór zaproszono nie tylko poetów wydających swe książki, lecz i młodzież piszącą, która czytała swoje wiersze i poezję innych autorów.

Honorowymi gośćmi wieczoru byli Roman Brodowski, poeta polski, który już po raz drugi zawitał do Grodna z samego Berlinu, Stanisław Siemaszko, prezes ZPB, Igor Popow, kierownik Działu ds. Religii i Narodowości Grodzińskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego, którzy serdecznie przywitali obecnych oraz złożyli swe świąteczne życzenia.

Jak powiedział prezes Działu Miejskiego ZPB Kazimierz Znajdziński, “bardzo staraliśmy się w okresie pięknych świąt Bożego Narodzenia stworzyć tu wspaniałą rodzinną atmosferę i zaprosić poetów różnych pokoleń, którzy piszą w różnych poetykach. Między nami są nie tylko Polacy, lecz i Litwini, i Żydzi, i Rosjanie, i Białorusini. Bardzo dziękujemy im za to, że przybyli tu na nasze zaproszenie”.

 Poezja jest trudną materią dla człowieka. Każdy, kto chciałby ją zrozumieć, musi otworzyć się na otaczający świat. Tak naprawdę w obecnych czasach jest coraz mniej ludzi, którzy rozumieją poezję, muzykę i sztukę. Te zjawiska kulturalne są bardzo spłycane przez ludzi. Ponieważ żeby zrozumieć piękno, powinna pracować dusza, lecz nie każdy człowiek potrafi znaleźć w sobie siły do takiego rodzaju pracy. Większości ludzi jest łatwiej kroczyć w swej szarej codzienności, nie myśląc o rzeczach poważnych, o moralności, spokoju, pięknie, prawdzie, miłości... o skarbach, zawartych w formie i w treści słowa poetyckiego. Świat pędzi szybko, błądzi, ale każdy człowiek powinien kierować się zawsze własnym rozumem i pozytywnymi zasadami.

Ludzie piszący poezję potrafią to zrozumieć, przejąć się tym i wyrazić w wierszach. Jak to zdołał wyrazić w swych filozoficznych strofach Roman Brodowski:

Refleksja

Nie pierwszy już raz,

Wyprałem moje szaty

W życiodajnym winie.

Ubywa go z amfory

Mojej predestynacji,

Coraz więcej, i szybciej.

Coraz Słabiej oczyszcza

Szarość przeżytych plam.

Nasycone ciężarem,

Nie zawsze czystych,

Z woli - doświadczeń,

Traci zapach delikatnej,

Boskiej ambrozji.

Nie spoglądam za siebie.

Poza mną przestrzeń

Wypełniona po brzegi

Iluzorycznym światem.

Inspiracja marnego poety,

Pieszczącego słowami,

Nieosiągalną pożądliwość

Grzesznego, słabego ciała.

Hedonistyczną formę bytu.

Spoglądam w wypełnienie.

Tam pozostała ostatnia

Część scenariusza - epilog.

A ja coraz częściej widzę port.

I coraz bardziej pragnę dopłynąć,

Przycumować in perpetuum.

Nie doczekawszy erraty,

Zasnąć w objęciach Mojry.

Matce

Nauczyłaś mnie Mamo

Twardo stąpać po ziemi.

Zgotowałaś mi drogę

Ku łagodnej przyszłości.

Pokazałaś, jak śmiać się

Powiedziałaś, jak wierzyć.

Ileż w Tobie, Mateńko

Miłości.

Czas nie szczędzi nikogo.

Skronie szronem okrywa.

Pod ciężarem doświadczeń

Kark ku ziemi się skłania.

W oczach Twoich iskierki,

W ustach słodycz matczyna

Ileż w Tobie, Mateńko

Kochania.

Podaj dłoń Twą zmęczoną.

Niechaj ją sobie ogrzeję.

Tak Mamo! - Ty jesteś przy mnie

Znowuż się do mnie śmiejesz.

 Po recytacji wierszy Roman Brodowski opowiedział Głosowi o sobie i swojej drodze do poezji: “Chcę powiedzieć, że na wschód ciągną mnie takie niewidzialne liny, ponieważ jest to ziemia moich przodków. W Grodnie jestem po raz drugi i jestem wdzięczny za zaproszenie i za to, że my - Polacy możemy sobie utożsamiać z tym pięknym miastem, z naszymi Kresami. Żyję już ponad 50 lat na tej ziemi, mam dwoje dzieci, poezja jest moim hobby, nie jest moim chlebem, tak jak i filozofia jest moim hobby, którym dzielę się z innymi tak jak dzisiaj dzieliliśmy się opłatkiem. Tworzę właściwie od dziecka, wielu mych utworów ukazało się w różnych czasopismach polskich i nie tylko. Mam już jeden wydany zbiór wierszy, drugi ma się ukazać w tym roku w Polsce pod nazwą “Brom. Nie tylko filozoficznie”. Zbiór ten będzie miał rozdziały, poświęcone zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Ukażą się tam i poezja patriotyczna, i liryki, i erotyki, i poezja filozoficznie - sakralna, która mam nadzieję, wielu ludzi pobudzi do myślenia. Każdy wiersz oraz cykl wierszy wypływa z mojego wnętrza, z własnych przeżyć i konkretnej chwili” - wyjaśniał poeta.

 Interesującym elementem wieczoru było wystąpienie miejscowego poety, piszącego w języku polskim Edwarda Kolendo.

Zaprezentowali swój talent twórczy i działacze Grodzieńskiego Rosyjskiego Literackiego Społeczeństwa - Jurij Tiurin, Anatol Pieriechwatow, Michaił Nowikow oraz Nadieżda Karagodzina.

 Napis na fasadzie najsłynniejszej wyroczni greckiej w Delfach brzmiał: “Poznaj samego siebie”. Uświadamiał on człowiekowi, że powinien przede wszystkim odkrywać tajemnice tkwiące w nim samym, w jego naturze i charakterze. Poznając własny los, uświadamiamy sobie rolę przeszłości w naszym życiu, a także myślimy o przyszłości. Takie poszukiwanie wymaga dociekliwości i pasji, a przede wszystkim... cierpliwości, tak jak i tworzenie własnej poezji. Tak słuchanie kolejnych utworów, które przedstawili poeci - członkowie Grodzieńskiego Działu Związku Pisarzy Białorusi (Halina Samojło, Mieczysław Kuryłowicz, Ałła Nikiporczyk, Piotr Sieliński oraz Ludmiła Kiebicz) prowadziło do literackiej wędrówki tropem prawdy o człowieku.

Spotkanie z ikoną

na wypływie Twej krwi

na wypływie mojej łzy

oto i spotkaliśmy się

Boże

przeszedłszy długą ulicę w milczeniu

ze strachem wstąpiłam

do monasterskiego dworku

znalazłam się na progu świątyni

przestraszyłam się: a raptem

dalej nie wpuścisz

podszedłszy do ikony

bałam się na nią spojrzeć

całując ikonę nic nie zapamiętałam

stanęłam obok

i dlatego nie mogłam wyjść

a gdy wyszłam - ty poszedłeś

za mną

jakoby na zawsze

w domu długo siedziałam

znieruchomiona

czy to w rozmyślaniach

czy to we świetle

 (jedyne co się poruszyło -

to zegarowa strzałka naprzeciw mnie)

Ałła Nikiporczyk

Święty wieczór

Zabłysła gwiazdka na niebie.

Cichy wieczór nad ziemią płynie.

Życzę spokoju i chleba

Błękitnookiej mojej krainie.

Pachnie w chacie choinka świąteczna,

Tata sianko przykrywa obrusem.

Z nieba płynie nowina serdeczna:

Narodzenie dziś Zbawcy Chrystusa.

Radość, radość panuje dziś wszędzie,

Ciesz się, śpiewaj kolędy wesołe.

Z podarkami niedługo przybędzie

Nasz darczyńca Święty Mikołaj.

Ludmiła Kiebicz

 (Wiersze białoruskich poetów na język polski przełożył Wiktor Szwed).

Miłym akcentem było ukazanie się wiersza - ekspromta Piotra Sielińskiego “Oda przyjaźni”.

Na zakończenie wieczoru, po przybyciu księdza Kazimierza Żylisa, wszyscy złożyli sobie nawzajem życzenia, podzielili się opłatkiem i wspólnie zaśpiewali kolędy. A konwersacja o poezji przedłużyła się przy herbacie i wypiekach.

 Jan Twardowski kiedyś napisał: “Dziwi mnie świat. Kiedy myślę o poezji, mam dwa spojrzenia. Jedno, że nie ma cudu, a drugie, że wszystko jest cudem. To jest poezja. Widzę jakiś górski szczyt, biedroneczkę, storczyk i zachwycam się. Widzę wszędzie cud. W spotkaniach ludzi, w dobroci. Jeżeli ktoś jest miłosierny i obdarowuje innych, nagle, nie wiadomo skąd, sam otrzymuje. To następny cud. Widzę pogodną dziwność na świecie”. I byłoby dobrze, żeby ten cud zawsze trwał wokół nas i nie zgubiliśmy go po drodze.

fot. Jarosław Waniukiewicz