Wielka rodzina narodów

Jednak w naszych czasach można już powiedzieć, że młodsze pokolenia nie znają się na tradycjach. Zapominamy po woli o własnych tradycjach, a o tradycjach innych narodów w ogóle nic nie wiemy. A są więc one częścią kultury kraju, dają wzorce do naśladowania w przyszłości, pomagają zrozumieć, kim jesteśmy, jacy byli nasi przodkowie. A przede wszystkim służą wzmacnianiu więzi rodzinnych.

W  bibliotece nr 10 przy ulicy Piestraka w Grodnie odbyło się święto folklorystyczne „Tradycje mego narodu”. W niewielkiej sali w przyjaznej atmosferze zebrali się przedstawiciele zjednoczeń społecznych różnych mniejszości narodowych Grodzieńszczyzny. Były tu i Rosjanie, i Litwini, i Ukraińcy, i Żydzi, i Tatarzy, i oczywiście Polacy. Każde zjednoczenie reprezentowało świąteczne tradycje swego narodu.

Mianowicie występem zespołu Związku Polaków rozpoczął się program. Pod śpiew kolędy „Wśród nocnej ciszy” na improwizowanej scenie pojawił się zespół „Echo Przeszłości” z  Sopoćkiń. Uczestnicy zespołu pokazywali tradycje kolędowania: za gwiazdą szły czart, koza i śmierć, to znaczy najbardziej popularne postacie, które powinny uczestniczyć w kolędowaniu. Po zaśpiewaniu kolędy „Dzisiaj w Betlejem” rozpoczęła się ciekawa akcja: przechodząc od stołu do stołu z wierszykami i piosenkami kolędnicy gromadzili swój skarb. Częstowali ich kiełbasą, serem, ciastami i cukierkami. A na końcu występu Polacy-kolędnicy obiecali: „Za dar Boży dziękujemy, aż na drugi rok przyjdziemy!”

Przedstawiciele Litewskiego Zjednoczenia “Tewine” zaprezentowali film o kolędowaniu na Litwie, Rosjanie przedstawili swą kulturę ciekawym wierszem, Tatarzy - piosenką.

Zespół “Barwinok” Zjednoczenia Ukraińców radował wszystkich obecnych nie tylko wesołymi piosenkami, ale i przedstawieniem teatralnym na temat kolędowania, które nie zostawiło obojętnych: niektórzy nawet wzięli w nim udział.

Bardzo ciekawie opowiedzieli o tradycjach świętowania Nowego Roku  Żydzi. Przypomnijmy sobie, że Żydzi liczą czas odpowiednio z kalendarzem księżycowym i obchodzili nowy 5770 rok… we wrześniu. Nowy Rok w tradycji żydowskiej różni się tym, że nie jest  to zbyt wesołe święto. Można go nawet nazwać świętem rozważań, ponieważ w przededniu należy zrobić podsumowania życiowe, wszystkich przeprosić i poprosić Boga o odpuszczenie winy. W Nowy Rok się nie tańczy, żeby nie niepokoić Boga niepotrzebnie. Na stole świątecznym obowiązkowo powinny być następujące dania: jabłka z miodem (rozpoczynają świąteczną kolację); głowa ryby (żeby człowiek zawsze był na początku, a nie na końcu); granat (istnieje legenda, że w granacie 630 ziarenek, to równa się ilości przykazań w Torze, dlatego granat uważa się za święty owoc); chleb; kiedusz (kielich wina, nad którym modlą się). Jeszcze na stole powinien być róg, wcześniej dźwięki tego rogu oznajmiały przyjście Nowego Roku…

Ważne tego wieczoru, jak powiedziała organizatorka święta, kierownik biblioteki nr. 10, prezes Społecznego Zjednoczenia Ukraińców “Barwinok” Nina Michajlenko, było to, że “zobaczyliśmy część największego w świecie bogactwa - tradycji ludowych, poznaliśmy coś nowego, co połączyło nas w wielką rodzinę wszystkich narodów świata”.