Społeczeństwo

Udało się
To była już trzecia próba założenia muzeum w uczelni. W 2004 roku dyrektorem muzeum został Władimir Sytych, pułkownik w stanie spoczynku. Zaczęła się mrówcza praca. Wszystko tworzyło się szybko, dyrektor prawie mieszkał w muzeum, kontrolował żeby wszystkie prace remontowe były skończone w odpowiednim terminie.

“Zaplanowano było otwarcie muzeum na 3 marca 2005r. w dniu obchodów 65. jubileuszu uniwersytetu, a jeszcze 2 marca o godz. 2 w nocy nie wiedzieliśmy, czy otwarcie odbędzie się - wspomina Władimir Sytych, dyrektor Muzeum Historii Uniwersytetu. - Ale wciąż nie traciliśmy nadziei, robiliśmy wszystko, co zależało od nas - dodał.

Chociaż muzeum rozpoczęło pracę, ale eksponatów było nie zbyt dużo. Na pomoc przyszła Lilia Bobrownik, u której nie wiadomo jakim cudem zachowały się albumy ze zdjęciami absolwentów uniwersytetu ze wszystkich lat. W dzień otwarcia muzeum rozpoczęła też pracę w jego ścianach wystawa książek XVII-XVIII ww., reprezentowanych Mińską Akademię Duchowną.

Takie były początki. Teraz Muzeum Historii Uniwersytetu to jednostka, która współpracuje z muzeum i innymi organizacjami nie tylko na Białorusi, ale i w Niemczech, Rosji, Finlandii, Polsce, Litwie, Estonii i Ukrainie.

Co roku w muzeum odbywa się 10 wystaw, obowiązkowo dwie z których dobroczynne, przeprowadza się 145 wycieczek. Oprowadzają w muzeum w 7 językach studenci prawie z każdej katedry wydziału filologicznego.

Od samego początku działa przy muzeum pracownia filmów studenckich. Na początku przygotowywano wiadomości, które pokazywano 3 razy dziennie w sieci lokalnej uniwersytetu.

Teraz pracuje tu 9 osób i co miesiąc oprócz wiadomości wyświetla się 5 filmów dokumentalnych o wykładowcach, studentach, pracownikach uniwersytetu, o wszystkich przedsięwzięciach uczelni. Archiwum muzeum liczy już ponad 200 filmów.

Od początku Muzeum Historii Uniwersytetu prowadzi się Księga Gości Honorowych. Za 5 lat pracy zostawiło tam zapisy ponad 100 osób. W tym Minister Edukacji Białorusi Aleksander Radźkow, Ambasador Bułgarii na Białorusi Petko Gonczew, ambasador Finlandii na Białorusi Timo Aleksi Łachielma, Metropolita Filaret i in.

14 lutego 2008r. na Wydziale Wojskowym uniwersytetu grodzieńskiego zaczęła pracować filia Muzeum Historii Uniwersytetu. Ekspozycja opowiada o historii edukacji wojskowej na Grodzieńszczyźnie i pokazuje wzory munduru wojskowego Sił Zbrojnych Białorusi.

Z głębi czasu
Ale to nie jedyne muzeum działające przy uniwersytecie. 25 listopada 2009r. przy katedrze archeologii i etnologii Wydziału Historii i Socjologii grodzieńskiego państwowego uniwersytetu odbyło się uroczyste otwarcie dwóch gabinetów muzealnych. Odbyło się to w ramach świętowania 55. rocznicy wydziału.

W gabinetach prowadzą lekcje i studenci łatwiej mogą zrozumieć materiał mając przed oczami świadectwo tych lub innych wydarzeń. Ekspozycja składa się z dwóch części: etnologicznej i archeologicznej. Etnologiczna opowiada o kulturze, tradycjach, które były na Grodzieńszczyźnie. Można tu zobaczyć garnki, narzędzia do opracowania drewna, tradycyjny pajączek pod sufitem. Przedmioty do muzeum zbierano w ekspedycjach, prowadzonych przez uniwersytet dla studentów na praktykach, coś przekazali wykładowcy, obraz prezentujący “czerwony kąt” w izbie podarował dziekan wydziału historii i socjologii.

Ciekawa jest część archeologiczna: łączy przedmioty od wieku kamiennego i do czasów wojennych. Wszystkie eksponaty związane z Grodzieńszczyzną i omal wszystkie zostały wydobyte podczas ekspedycji uniwersyteckich. Wśród nich są prawdziwe wynalazki, na przykład skroniowy pierścień mazowiecki datowany XI-XII ww. Był odnaleziony w Holszanach. Jak powiedział kierownik katedry archeologii i etnologii Sergiusz Piwowarczyk, to najbardziej wschodnio odnaleziony przedmiot ozdobień zachodniosłowiańskich.

Są w ekspozycji przedmioty Waregów, odnalezione w rejonie szczuczyńskim. To może świadczyć o tym, że szlak z Waregów do Greków był nie srogo ograniczony, a miał rozgałęzienia, i jednym z nich przechodził przez Niemen. Można tu zobaczyć i ciekawy zbiór znaków pieniężnych. Są tu monety Rzeczypospolitej, WKL i nawet arabskie dirhemy, datowane IX-X ww.

Sergiusz Piwowarczyk wkłada w rozwój muzeum wielkie nadzieje: “Chcielibyśmy, żeby z czasem było dla muzeum większe pomieszczenie, żeby wyposażony był w nowy sprzęt, z którego korzystają inne muzeum.

W założeniu tych muzeów jednym z głównych celi było to, żeby harmonicznie dopasowały się do pracy uniwersytetu, wydziału, katedry. I tak się stało.