Chociaż trudno było ten wyjazd nazwać zapoznaniem się… Lida to centralny ośrodek polskości na Grodzieńszczyźnie - co dwa tygodnie w Domu Polskim odbywają się przedsięwzięcia kulturalno-oświatowe, wieczory towarzyskie i inne. Dla mnie to na pewno nie było zapoznanie, ale dla Pana prezesa Stanisława Siemaszki jak najbardziej. I powiedzieć należy w tym momencie, wybiegając nieco do przodu, że był zachwycony tym, co zobaczył i usłyszał.

W rejonie lidzkim w pokoju i ładzie mieszkają przedstawiciele 50 narodowości. W swojej pracy, w tym i ideologicznej, władze miejscowe kierują się zasadą - nie zaszkodzić. Przewodniczący Lidzkiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego Andrzej Chudyk, powiedział podczas spotkania: “Staram się przynajmniej dwa razy do roku być w Domu Polskim, interesuje się ich problemami i staram się pomagać w miarę swoich możliwości”.

A te możliwości są naprawdę bardzo duże. I bardzo cieszy fakt, iż władze miejscowe podchodzą do tej pomocy systemowo. Tak np., Dom Polski w Lidzie wpisany został na listę obiektów, które odnowione zostaną przed tegorocznymi Dożynkami. I te prace już trwają - odnowiono przed domem chodnik i schody przed wejściem.

Jak u siebie w domu…

Dom Polski w Lidzie, gdzie działają zespoły artystyczne, teatr, liczne kursy dla dzieci, młodzieży i dorosłych, kluby zainteresowań i biblioteka - nazwany był przez kierownictwo rejonu “państwem w państwie”. Nie w sensie izolacji, lecz pod względem stworzonej organizacji, która jest jak mówią Polacy “zapięta na ostatni guzik”.

Tu chcę troszkę zrobić krok w bok (chociaż nie daleko, bo zostaję przy temacie) i po raz kolejny, ale na pewno nie ostatni i nie zbyteczny powiedzieć, że ten lidzki poziom i styl to niezmierna, nieoceniona, ogromna i godna wszelkiego szacunku i podziwu, zasługa Pani Izabeli Tyrkin, która przez wszystkie te lata stała u steru organizacji rejonowej i która teraz pozostaje jej motorem i sercem.

Zwiedzając tego dnia Dom Polski, podziwialiśmy przede wszystkim porządek - porządek w prowadzeniu dokumentacji, porządek w kartotece oddziału, porządek na salach, korytarzach, klasach, pokojach. Każdy kąt tego ciepłego i serdecznego domu jest zagospodarowany, każdy tętni życiem i służy Polakom Lidy - czy to przez spotkania, lekcje, koncerty, czy to przez pieniądze uzyskane z dzierżawy, a przeznaczone na utrzymanie domu i opłacanie wydatków.

Zazdrość

Dużo się czego zarzuca dziś Lidzie ze strony polskiej. Piszą w Internecie, że Dom świeci pustkami, że cały jest wydzierżawiony, że nic się tu nie dzieje, nie przychodzą tu Polacy. Dziwi mnie, jak ludzie dopuszczający się takich kłamstw mogą spokojnie żyć? Przez kogo zostali wychowani, kto im wpoił te zasady nieuczciwości, kłamstwa, oszczerstwa, wygodnictwa? Czy kiedykolwiek zdobędą się na odwagę, by zadośćuczynić skrzywdzonym przez ich czyny i słowa ludziom? Czy kiedyś zrozumieją, że za żadne skarby świata nie kupi się czystego sumienia? I jeżeli dziś ich to nie obchodzi i nie boli, to każdemu przyjdzie się odpowiedzieć za każde swoje słowo i każdy czyn…

Lida… leda… miasto…

ludzie…

Ale wróćmy do Lidy. To piękne starożytne miasto, którego nazwa pochodzi od słowa leda czyli “wyręb na bagnach”, po mistrzowsku łączy w sobie tradycję i współczesność. Zamek, kościoły i ciche stare uliczki sąsiadują z nowymi współczesnymi blokami, osiedlami, ruchliwymi ulicami, domami kultury i kinami.

Rozmawiając z kierownictwem rejonu doszliśmy do wniosku, że sytuacja czy to w domu, czy to w mieście, czy to w rejonie, czy państwie zależy przede wszystkim od kierownika, od gospodarza. W rozmowie o Iwieńcu i dość złożonej sytuacji wokół miejscowego Domu Polskiego, imponowały mi słowa Andrzeja Chudyka, który powiedział, że cały ten konflikt jest błędem władz. Wyraził on przekonanie, że władze miejscowe zbyt długo przyglądały się i nie reagowały od razu na fakty łamania prawa. “Zaiskrzyć jest łatwo - zaznaczył przewodniczący Lidzkiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego - ale bardzo trudno później gasić”.

Współpraca

Podczas rozmowy z kierownictwem rejonu poruszono również temat współpracy gospodarczej. Związek wystąpił z szeregiem propozycji, które zostały bardzo ciepło i z zainteresowaniem przyjęte. Rozpoczęło swoją pracę przedsiębiorstwo SZ ZPB “InterBiznesPolonia”, które otworzy swoje file w każdym regionie kraju, gdzie pracują nasze oddziały. Po wielu latach stania z wyciągniętą ręką znaleźliśmy wreszcie sposób na to, by organizacja zaczęła zarabiać na siebie. Jest w tym niewątpliwa zasługa naszego prezesa, który zdołał połączyć działalność społeczną z prowadzeniem biznesu.

Komisja

W tym okresie powiedziałabym wojny informacyjnej, którą naszemu krajowi wypowiedziała grupa rozłamowa, dążąca do destabilizacji sytuacji w tak spokojnym kraju, jakim jest Białoruś, nie mogliśmy nie poruszyć tematu powołania komisji międzynarodowej, która zajmie zbadaniem konfliktu wokół ZPB. O 2005 roku Związek Polaków na Białorusi kołatał we wszystkie drzwi, pisał listy i prosił o powołanie międzynarodowej komisji. Wałczyliśmy o prawo bycia wysłuchanymi i nareszcie będziemy go mieli. Kropla wody kamień toczy - mówi stare polskie przysłowie, które jak najbardziej w tym czasie zostało potwierdzone. Niech przedstawiciele komisji przyjadą do naszych oddziałów, niech zobaczą jak pracujemy, niech spotkają się z ludźmi i porozmawiają.

Na Białorusi są Polacy! Polacy prawdziwi, niesprzedajni, tacy, dla których patriotyzm to coś więcej, jak pobieranie pieniędzy za udawanie uciśnionych i pokrzywdzonych. Tacy, którym naprawdę zależy na odrodzeniu i rozwoju kultury polskiej, na budowie i utrzymaniu stosunków dobrosąsiedzkich i porozumienia między narodami. Tylko zgoda może budować, a każdy konflikt, każdy rozłam, każdy przejaw nienawiści i wrogości prowadzi do destrukcji, do niszczenia więzi, ludzi, krajów…

Albo będziemy stawiali temu czoła, albo pozwolimy na zniszczenie tego, co kochamy, co zostało stworzone trudem i wysiłkiem tysięcy Polaków w naszym kraju. I mówię teraz nie tylko o naszej organizacji, o Związku Polaków na Białorusi, ale przede wszystkim o tym poczuciu własnej godności, dumy narodowej, polskości, którą przez wiele lat niszczono na tej ziemi i która teraz też jest zagrożona. Wymierzają w nią ciosy ludzie bez zasad, ludzie bez honoru i bez serca, których jedynym zadaniem jest rozbicie polskiego społeczeństwa na Białorusi, a czynią to przykrywając się wzniosłymi hasłami walki o demokrację, o wolność słowa, o prawa mniejszości narodowych…

Nikt poza nami nie będzie walczył o silny, zwarty i jednomyślny Związek Polaków. Bo nikomu poza nami nie jest on potrzebny.