Hipokryzja, co u niektórych, nie zna granic
Historia, szczególnie wydarzenia II wojny światowej są powodem tego, że nie wszyscy mogą złożyć kwiaty i zapalić znicze na grobach swoich bliskich. Są szczególnie na Kresach groby zapomniane, mogiły są bezimienne tragicznie zmarłych czy pomordowanych przez NKWD Polaków.

Andrzej Przewoźnik - sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - przypomina, że trudno dziś zliczyć nieznane mogiły na Kresach. Jego zdaniem, takich mogił jest kilkaset.

Przed kilkoma miesiącami - po odkryciu zbiorowych mogił w Bykowni pod Kijowem - pojawiła się nadzieja dla wielu tysięcy rodzin, że będą mogły oddać hołd swoim przodkom zamordowanym podczas II wojny światowej. Wiadomo, że pochowano tam także szczątki Polaków, zamorodwanych z rozkazu Stalina, wydanego 5 marca 1940r.

Andrzej Przewoźnik podkreśla jednak, że niezwykle trudno będzie ustalić dokładne personalia wszystkich Polaków pogrzebanych w Bykowni.

Andrzej Przewoźnik zaapelował również o pamięć o zapomnianych grobach na polskich cmentarzach.
To jest bardzo ważne i znamienne, że w Polsce tak dbają o groby poza granicami kraju. Więź ta jest niezbędna, to dalszy ciąg istnienia naszego narodu polskiego na kuli ziemskiej, to cześć i chwała naszym przodkom, którzy tworzyli i dbali o przyszłość, czyli nas z Państwem. Dotyczy to historii, o której zawsze powinniśmy pamiętać. Niestety współczesny świat mało czym się różni od XX wieku. Współczesna historia jest okrutna, jesteśmy zarazem jej świadkami i ofiarami. W obecnej sytuacji, gdy wielu Polaków ma zakaz wjazdu do Macierzy ze względu na własne zdanie, bo nie mogli sobie pozwolić na bycie pachołkami żałosnej kreatury, która jedynie co potrafi robić - to zamieszanie wokół własnej osoby, groby naszych bliskich w Polsce czują się osamotnione i zapomniane, lecz nie z naszej winy. Ktoś tak zadecydował... Żadne prośby i racje nie są brane pod uwagę, czyżby to nie było ze strony naszej ojczyzny historycznej naruszeniem podstawowych praw mniejszości narodowych oraz międzynarodowych i europejskich standardów praw człowieka? To tylko polityka, w której jesteśmy zaledwie pionkami do gry.
Niemniej jednak Józef Łucznik, prezes Związku Polaków na Białorusi, zwrócił się listownie do Lecha Kaczyńskiego, prezydenta RP, z prośbą o możliwość odwiedzenia grobów krewnych i bliskich w Polsce.

Grodno,
 16 października 2006r.
                                                                       Pan Lech KACZYŃSKI
                                                                      Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
                                                         Kancelaria Prezydenta RP
                                        ul. Wiejska 10
                                             00-902 Warszawa
                             Polska

Wielce Szanowny Panie Prezydencie,

Zwracam się do Pana Prezydenta jako najwyższego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu Polaków, którzy mają zakaz wjazdu do Macierzy oraz własnym, z prośbą o cofnięcie tych zakazów.
W Związku Polaków na Białorusi od dłuższego czasu wśród aktywnych działaczy dochodziło do personalnych przepychanek, które doprowadziły do poważnego konfliktu wewnątrz organizacji w 2005r. Uważam, że konsekwencją tego konfliktu stały się odmowy w udzielaniu wiz Polakom, a także wniesienie ich nazwisk na listę osób, które miałyby stwarzać zagrożenie dla Rzeczypospolitej Polskiej. Zakazy zostały wystawione wieloletnim działaczom ZPB - osobom starszym, absolwentom wyższych uczelni polskich, nauczycielom, młodzieży, sportowcom, którzy od wielu lat dbają o rozwój polskości na Białorusi i podnoszą prestiż Polski na Białorusi i w świecie.
Zbliża się Dzień Zaduszny, święto tak ważne dla każdego Polaka na kuli ziemskiej. Każdy z nas tego dnia odwiedza groby swoich krewnych i bliskich. W danej sytuacji jest to wykluczone. Dlatego zwracam się do Pana Prezydenta o taką możliwość, bowiem w Polsce spoczywają na różnych cmentarzach nasi bliscy i przodkowie, którym musimy, jak co roku, oddać hołd i na ich grobach złożyć kwiaty i zapalić znicze zgodnie z tradycją polską.
Z wyrazami szacunku i nadzieją na zrozumienie

                                                                                                   Józef ŁUCZNIK
Do wiadomości:                                                                            Prezes ZPB
- Ambasada RP na Białorusi;
- Konsulat Generalny RP w Grodnie;
- Konsulat Generalny RP w Brześciu

Małgorzata Świętochowska, starszy radca w Biurze Listów i Opinii Obywatelskich Kancelarii Prezydenta RP, za pośrednictwem poczty elektronicznej potwierdziła wpływ listu prezesa ZPB, nadesłanego w dniu 16 października 2006r. do prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego i uprzejmie poinformowała, że list został przekazany do Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. I to tyle. Święta mamy za sobą, odpowiedzi żadnej, jakbyśmy nie istnieli. Zresztą w tej sytuacji trudno się dziwić. Od ponad roku niejednokrotnie zwracaliśmy się do różnych instytucji w Polsce w danej kwestii. Odnoszę wrażenie, że w Polsce istnieje zmowa milczenia na temat absurdalnych posunięć obecnego rządu wobec Polaków na Białorusi lub strach ma wielkie oczy. Zwykły obywatel polski mało co wie na ten temat (biorąc pod uwagę tendencyjne informacje w mediach polskich, tym bardziej przekazywane z Białorusi przez osoby z marginesu), gdy się dowiaduje, robi wielkie oczy - to jest niemożliwe. Dobrym przykładem może być artykuł w „Polityce” nr 28 (2562) z dnia 15 lipca br. autorstwa Jagienki Wilczak, z którą miałem przyjemność rozmawiać telefonicznie. Mało tego że w artykule redaktor Wilczak jest sporo nieścisłości, to w dużej mierze zawiera on ewidentne kłamstwa. Redaktor nie pofatygowała się nawet sprawdzić podanych przez „uciskanych” informacji. No bo po co? Na tym widocznie polega praca dziennikarza wysokiego lotu. Liczy się sensacja. Ja i inni nie jesteśmy sensacją, bo jesteśmy na indeksie państwa polskiego. Nie jest to ciekawy temat dla prasy polskiej. Jagienka Wilczak poczuła się lekko zażenowana po rozmowie ze mną, coś nawet obiecywała o odwiedzeniu Białorusi i tyle.
Dziennikarstwo na całym świecie w XXI wieku staje się wyraźnie agresywne - pogoń za sensacją - traci ludzką twarz, liczy się pierwsze, zazwyczaj bolesne, uderzenie. Nie ważne, kto ma rację. Ból, tragedie ludzkie, kataklizmy, terroryzm mają wzięcie, nakłady, oglądalność w TV. Nie każdy człowiek jest odporny na nawał takich informacji w mass-mediach, ktoś wyłącza telewizor, bo boli go głowa, ktoś te wszystkie informacje wsiąka w siebie - dostaje wariacji i traci grunt pod nogami, ktoś się od tego abstrahuje.
Uważam, że nie warto poddawać się przeciwnościom losu, tak uczyła mnie moja śp. matka, zdrowie i miłość do Boga oraz ludzi są największymi wartościami w naszym życiu, a mamy je jedno, które mknie jak ekspres po torach. Bądźmy dobrej myśli! Wcześniej czy później dojdzie do spotkań rodzinnych przy okrągłych stołach, będą łzy radości, uśmiechy na twarzach, toasty, „sto lat!”, polskim zwyczajem, czego Państwu i sobie życzę. To, co w życiu ważne, czuje każdy z nas...
A propos mego niewyjazdu do Polski, bowiem w moim życiu, a raczej mojej najbliższej rodziny zdarzył się wypadek losowy (wg prawa polskiego - pogrzeb, wesele, choroba). Gdy moja siostra zadzwoniła z Polski do Konsulatu Generalnego RP w danej sprawie, jeden z konsuli jej odpowiedział: - Trudno się dziwić, pani brat nieprzychylnie wypowiadał się w telewizji białoruskiej o Polsce. Panowie! Borys to nie Polska.
Andrzej Dubikowski/IAR